«Όταν κάποιος θέλει να κάνει κάτι και το προσπαθεί, δημιουργεί ευκαιρίες όπου κι αν βρίσκεται»
Μια συζήτηση με την νεαρή Αντιπαριώτισσα συγγραφέα, σχετικά με το πρώτο της βιβλίο, την δημιουργικότητα και το νησί ως κεντρικό λογοτεχνικό «ήρωα».
Η Ευαγγελία Παλαιολόγου, 28 ετών, παρουσίασε πρόσφατα στην Αντίπαρο, το πρώτο της βιβλίο, με τίτλο «Μελτέμια και ψίθυροι», από τις εκδόσεις «Άνεμος».
Λίγες μέρες αργότερα, συναντήσαμε τη νεαρή συγγραφέα και δραστήριο μέλος της αντιπαριώτικης κοινωνίας και μιλήσαμε για το βιβλίο της, τις δημιουργικές ανησυχίες της και την ανάγκη να μη χαθεί η ταυτότητα του νησιού.
Δέκα χρόνια πριν, το 2016, όταν η Ευαγγελία τελείωσε το λύκειο και έφυγε για σπουδές στο πανεπιστήμιο Πειραιά, πίστευε πως δεν θα ξαναγυρίσει (τουλάχιστον για μόνιμη εγκατάσταση) στην Αντίπαρο, το νησί που μεγάλωσε. «Πριν φύγω, είχα στο μυαλό μου ότι δεν θα γυρίσω, ότι θα κάνω κάτι είτε στην Αθήνα, είτε στο εξωτερικό», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Εντέλει, δεν άντεξε τους ρυθμούς ζωής της μεγαλούπολης. «Μένοντας εκεί, συνειδητοποίησα ότι δεν μου αρέσει αυτός ο τρόπος ζωής. Μου δημιουργούσε άγχος και πανικό. Για να συναντήσω τις φίλες μου, έπρεπε να κάνω ολόκληρο ταξίδι!».
Το 2021, έχοντας ήδη αποφασίσει πως θέλει να επιστρέψει στο νησί της, έμαθε για μια προκήρυξη που αφορούσε προσλήψεις στα ΚΕΠ όλης της χώρας, έκανε τα χαρτιά της και ανήμερα των γενεθλίων της, έλαβε τα καλά νέα: Είχε προσληφθεί στο ΚΕΠ Αντιπάρου.
Παράλληλα, ξεκίνησε ένα μεταπτυχιακό πρόγραμμα από απόσταση, πάνω στην Δημόσια Διοίκηση. Ιδανικό;
«Είναι ιδανικό, θεωρητικά. Απλώς μέσα μου κάτι με έτρωγε και αναρωτιόμουν αν θα είμαι πραγματικά ευτυχισμένη σε μια δουλειά καθαρά γραφειοκρατική. Ένιωθα ότι θέλω να κάνω και κάτι άλλο. Η δουλειά στο ΚΕΠ δεν είναι μια δημιουργική δουλειά, όπως καταλαβαίνουμε όλοι.
Προφανώς είμαι τυχερή, γιατί είναι μια δουλειά στο τόπο μου, που ήθελα να γυρίσω, μια δουλειά που είναι ακριβώς απέναντι από το σπίτι μου, μια δουλειά που παρέχει ασφάλεια. Μου αρέσει που εξυπηρετώ τον κόσμο και μου αρέσει που βοηθάω, αλλά μου έλειπε το κομμάτι το δημιουργικό».
Κάπου εκεί, ξεκίνησε η ενασχόληση της Ευαγγελίας με τους συλλόγους του νησιού, αρχικά με τον Σύλλογο Γυναικών Αντιπάρου, πολιτιστικό σύλλογο με 40 χρόνια ιστορίας, του οποίου μάλιστα είναι πρόεδρος πια. Πέρα από αυτό, δραστηριοποιείται και ως Γραμματέας του αθλητικού συλλόγου «Πλοηγός Αντιπάρου», στο κομμάτι του cheerleading.
«Όταν κάποιος θέλει να κάνει κάτι και το προσπαθεί, δημιουργεί ευκαιρίες όπου κι αν βρίσκεται. Έτσι έγινε και με το βιβλίο.
Στην αρχή ξεκίνησα δειλά-δειλά το γράψιμο, δεν το πίστευα πολύ. Το δούλευα περίπου ένα χρόνο. Μεγάλο κομμάτι της δουλειάς για να ολοκληρωθεί το βιβλίο, έγινε το καλοκαίρι, μέσα σε τέσσερις περίπου μήνες, εκεί πια το είχα πιστέψει για τα καλά».
Πιο συγκεκριμένα, σχετικά με το βιβλίο της, η Ευαγγελία δηλώνει: «Είναι ένα μυθιστόρημα που ακολουθεί δυο ερωτικές ιστορίες που κινούνται παράλληλα στο χρόνο. Ταυτόχρονα, αναδύονται ήθη, έθιμα και παραδόσεις του νησιού, γιατί το σημείο αναφοράς και των δυο ιστοριών, είναι η Αντίπαρος.
Για μένα ήταν μονόδρομος αυτό, με το που ξεκίνησα να γράφω, αποφάσισα ότι θα βάλω τους ήρωες μου εδώ, στο νησί. Το μαγικό είναι πως όταν μπήκα για τα καλά στο γράψιμο, δεν μπορούσα να σταματήσω, έχασα κυριολεκτικά τον ύπνο μου! Είχα γίνει ένα με τους ήρωες πια».
Η επαφή με τα βιβλία και το γράψιμο, δεν προέκυψε έτσι ξαφνικά για την Ευαγγελία. «Όταν μεγάλωνα, στο σπίτι είχαμε βουνά από βιβλία. Η μαμά και οι γιαγιάδες μου ήταν πάντα με ένα βιβλίο στο χέρι.
Τις θυμάμαι πάντα πρωί-μεσημέρι-βράδυ, στην παραλία, στο σπίτι, να διαβάζουν. Αυτό επιδρά πολύ θετικά σε ένα παιδί.
Ως μαθήτρια συμμετείχα σε λογοτεχνικούς και ποιητικούς διαγωνισμούς και γενικά, πάντα έγραφα, είτε ήταν ημερολόγιο, είτε τις σκέψεις μου. Είμαι καλύτερη στον γραπτό λόγο απ’ ότι στον προφορικό!».
Ποιες είναι οι λογοτεχνικές επιρροές της Ευαγγελίας; «Στο κομμάτι το εθιμικό και το πως περιγράφεται ένας τόπος, έχω επηρεαστεί από βιβλία της Ρόζαμουντ Πίλτσερ.
Στο βιβλίο μου, η Αντίπαρος δεν είναι απλά ένας τόπος, αλλά σχεδόν ένας ήρωας από μόνη της. Υπάρχουν σημαντικοί παραλληλισμοί ανάμεσα στην Αντίπαρο και την κεντρική ηρωίδα, την Ρίτα.
Όταν η Ρίτα μαθαίνει μυστικά του παρελθόντος σχετικά με την οικογένεια της, το δίλημμα της είναι αν θα συνεχίσει να ερευνά τα περασμένα, ή αν θα συνεχίσει την ζωή της.
Νομίζω ότι αυτό είναι ένα δίλημμα του νησιού μας συνολικά, γιατί από την μια βλέπουμε ανάπτυξη και πρόοδο, αλλά από την άλλη, δεν πρέπει να κοιτάμε και λίγο προς τα πίσω, προκειμένου να μην χάσουμε την ταυτότητα μας και τις παραδόσεις μας;».
Υπάρχουν ιδέες και σκέψεις για κάποιο νέο βιβλίο ενδεχομένως; «Έχω κάτι στο μυαλό μου. Πριν καλά-καλά εκδοθεί το “Μελτέμια και ψίθυροι” είχα αρχίσει να σκέφτομαι πράγματα, αλλά δεν μπορούσα να προχωρήσω πριν εκδοθεί και το παρουσιάσω, ήθελα κάπως να καταλαγιάσει όλο αυτό μέσα μου. Τώρα, που τυπώθηκε και η δεύτερη έκδοση, είμαι πιο έτοιμη να το προχωρήσω».
Γιάννης Μακρογιαννέλης
