Αυτό που αιχμαλωτίζει τη φαντασία, είναι τα νύχια που κουλουριάζονται στην κορυφή της ξυλογραφίας του Κατσουσίκα Χοκουσάι από το 1831, με τίτλο Κάτω από το κύμα ανοιχτά της Καναγκάουα – γνωστής σήμερα απλώς ως Το Μεγάλο Κύμα.
Ήταν ακριβώς αυτά τα απειλητικά γαμψά νύχια που τράβηξαν την προσοχή τόσο του Βίνσεντ βαν Γκογκ όσο και του αδελφού του, Τεό, όταν οι δυο τους συζητούσαν για το έργο σε μια ανταλλαγή επιστολών τη δεκαετία του 1880.
«Αυτά τα κύματα είναι νύχια», επαναλάμβαναν ο Βίνσεντ και ο Τεό ο ένας στον άλλον τον Σεπτέμβριο του 1888, «το πλεούμενο είναι παγιδευμένο μέσα τους, μπορείς να το νιώσεις».
Για σχεδόν δύο αιώνες, ο κόσμος συνεχίζει να αισθάνεται περισσότερο παρά να βλέπει την εξαιρετική, σχετικά μικρή και λιτή εικόνα του Χοκουσάι, στην οποία κυριαρχεί το πρωσικό μπλε.
Δίπλα στη Μόνα Λίζα του Λεονάρντο, το Κορίτσι με το μαργαριταρένιο σκουλαρίκι του Βερμέερ και την Έναστρη Νύχτα του ίδιου του Βαν Γκογκ, αποτελεί μία από τις πιο άμεσα αναγνωρίσιμες εικόνες στην ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού.
Αυτό που είναι αξιοσημείωτο στην κοινή αντίδραση των αδελφών Βαν Γκογκ απέναντι στην εικόνα, είναι η ανακρίβεια στην ανάμνησή τους σχετικά με το τι απεικονίζει στην πραγματικότητα Το Μεγάλο Κύμα.
Αν κοιτάξει κανείς ξανά, δεν υπάρχει στην πραγματικότητα μόνο ένα πλεούμενο παγιδευμένο στα νύχια των κυμάτων. Υπάρχουν τρία.
Αυτές οι μακρόστενες, αεροδυναμικές φορτηγίδες (ή oshiokuri-bune, όπως ονομάζονται στην Ιαπωνία) δεν είναι μικρές λεπτομέρειες για τις οποίες πρέπει να μισοκλείσει κανείς τα μάτια του για να τις εντοπίσει.
Η παρουσία τους και η μετέωρη δεινή τους θέση είναι καθοριστικής σημασίας για την ιστορία που αφηγείται Το Μεγάλο Κύμα.
Η παράξενη αορατότητά τους είναι ενδεικτική της ιδιόμορφης δύναμης του έργου να μπερδεύει ακόμα και τους πιο προσεκτικούς παρατηρητές.
Το Μεγάλο Κύμα αποτελείται από αξιοσημείωτα λίγα στοιχεία – τις τρεις βάρκες, τα ορμητικά κύματα, τον απειλητικό ουρανό και, στο βάθος, ένα μικρό χιονισμένο όρος Φούτζι.
Ωστόσο, η κατανόηση του τι απεικονίζεται στη διάσημη ξυλογραφία παραμένει σχεδόν μυστικιστικά αόριστη.
Πρόκειται για μια εικόνα της μεγαλειώδους δύναμης της φύσης και της μηδαμινότητας των ανθρώπινων επιδιώξεων, ή για ένα πορτρέτο του ακατάβλητου σθένους της ανθρωπότητας μπροστά στον επικείμενο όλεθρο;
Είναι Το Μεγάλο Κύμα μια σπουδή που αντιπαραβάλλει τη φευγαλέα φύση της ζωής (όπως συμβολίζεται από το κύμα) με την αντοχή της ψυχής (όπως ενσαρκώνεται από το βουνό);
Ή μήπως είναι μια αλληγορία της θείας εποπτείας, καθώς ένα προστατευτικό όρος Φούτζι μας κοιτάζει ατάραχο μέσα από το στροβιλιζόμενο άνοιγμα του κινδύνου που συντρίβει τα πάντα;



















































