Σύμφωνα με την προσωπική μαρτυρία της Φλώρας Τσίλαγα, υπεύθυνης προγράμματος της οργάνωσης «Animal Action Greece», η ίδια με τον σύζυγο της και άλλους φιλόζωους εθελοντές από διάφορες οργανώσεις, κατάφεραν με κίνδυνο της ζωής τους να σώσουν δεκάδες γάτες από το καταφύγιο «Cats Eden in Paros».
«Κάθε καλοκαίρι, όταν άκουγα για πυρκαγιές, ένιωθα τρόμο για τους ανθρώπους που προσπαθούσαν απεγνωσμένα να σώσουν τον εαυτό τους και όλα όσα αγαπούσαν και απελπισία για τα αβοήθητα πλάσματα που έμειναν πίσω, χωρίς να καταλαβαίνουν τι συνέβαινε ή πού να τρέξουν: Ζώα συντροφιάς, ζώα εργασίας, ζώα φάρμας και άγρια ζωή.
Χθες, αυτός ο τρόμος έφτασε στην πόρτα μας.
Γύρω στο μεσημέρι, εμφανίστηκε ένα μήνυμα στην ομάδα WhatsApp για οργανισμούς και εθελοντές φιλοζωικών οργανώσεων της Πάρου: Το καταφύγιο της Μαρτίνα, Cats Eden in Paros, βρισκόταν σε κίνδυνο.
Η Μαρτίνα Γκουέρα διασώζει εγκαταλελειμμένα γατάκια και άρρωστες γάτες, τα πιο ευάλωτα ζώα, αυτά που χρειάζονται τη μεγαλύτερη φροντίδα και αυτά που συχνά κανείς άλλος δεν θέλει. Για πολλά από αυτά, το καταφύγιό της είναι το πρώτο μέρος όπου ένιωσαν ποτέ ασφαλή. Ξαφνικά, αυτή η ασφάλεια απειλήθηκε.
Ο σύζυγός μου και εγώ αποφασίσαμε αμέσως να πάμε να βοηθήσουμε. Πήραμε το βαν του συλλόγου Cats of Antiparos, το φορτώσαμε με εξοπλισμό και ξεκινήσαμε.
Μέχρι να φτάσουμε, περίπου οι μισές από τις γάτες είχαν ήδη μεταφερθεί στο σπίτι ενός ζευγαριού εθελοντών, της καταπληκτικής Μπίργκιτ και του συζύγου της, Καρλ.
Αυτό που είδα εκεί είναι δύσκολο να περιγραφεί: Κλουβιά γεμάτα με φοβισμένες γάτες και μικροσκοπικά γατάκια, με δύο ή τρεις ενήλικες να μοιράζονται ένα κλουβί και ομάδες πέντε έως επτά γατών στριμωγμένες μαζί. Τα ζωντανά ηταν μπερδεμένα και τρομοκρατημένα, τα είχαν πάρει ξαφνικά από το μόνο μέρος που γνώριζαν και ήταν περιτριγυρισμένα από άγνωστους ήχους, μυρωδιές και ανθρώπους.
Αλλά ήταν ζωντανά. Ήταν ασφαλή.
Ο Δημήτρης και η Χάικε από τον Σύλλογο PAWS ήταν ήδη εκεί. Ο Κίραν και ο Γιώργος ήταν στο σπίτι της Μαρτίνας και έφτασαν λίγο αργότερα. Η Ελέιν μας συνάντησε σύντομα. Δεν υπήρχε χρόνος για μεγάλες συζητήσεις και δεν χρειαζόταν να εξηγήσουμε τι έπρεπε να γίνει.
Μεταφέραμε τις γάτες σε μεγαλύτερα κλουβιά που παρείχαν οι σύλλογοι PAWS, PAROSCAT, Cats of Antiparos και FEP.
Τις τακτοποιήσαμε όσο πιο άνετα μπορούσαμε, τις ταΐσαμε και τους παρείχαμε νερό και λεκάνες άμμου. Τα μικρότερα γατάκια μεταφέρθηκαν στα σπίτια των εθελοντών, όπου μπορούσαν να φυλαχθούν με ασφάλεια και να φροντιστούν όλη τη νύχτα.
Κάποια στιγμή, πήγα με τη Μαρτίνα να ελέγξουμε τις γάτες που είχαν μείνει πίσω στο καταφύγιο. Σε όλη τη διαδρομή, βλέπαμε αυτοκίνητα γεμάτα με ανθρώπους που αξιολογούσαν την κατάσταση, ενώ πυροσβεστικά αεροσκάφη πετούσαν επανειλημμένα από πάνω. Εκείνη τη στιγμή, η φωτιά φαινόταν να υποχωρεί.
Ταΐσαμε τις γάτες και ετοιμαστήκαμε να φύγουμε. Πριν το κάνουμε, βεβαιωθήκαμε απόλυτα ότι κάθε πόρτα ήταν ανοιχτή. Αν η φωτιά έφτανε στο καταφύγιο, καμία από τις γάτες δεν θα παγιδευόταν μέσα. Τουλάχιστον, θα είχαν την ευκαιρία να τρέξουν.
Γύρω στις 8:30 μ.μ., η κατάσταση χειροτέρεψε. Παρακολουθήσαμε τη φωτιά να επεκτείνεται και ξέραμε ότι έπρεπε να επιστρέψουμε. Ακολουθώντας το παράδειγμα της Μαρτίνα, ο Κίραν, ο Γιώργος, ο Κοσμάς και εγώ επιστρέψαμε στο καταφύγιο.
Καταφέραμε να εκκενώσουμε αρκετές ακόμη γάτες και φροντίσαμε για άλλη μια φορά να είναι ανοιχτές όλες οι πόρτες.
Δυστυχώς, δεν μπορέσαμε να τις πάρουμε όλες. Οι γάτες είναι εξαιρετικά ευαίσθητα πλάσματα. Ήταν τρομοκρατημένες και κρύβονταν από εμάς, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι προσπαθούσαμε να τις σώσουμε. Ήταν σπαρακτικό το ότι φύγαμε χωρίς να τις πάρουμε όλες.
Η Μαρτίνα ήταν το τελευταίο άτομο που έφυγε.
Το ταξίδι από το καταφύγιο πίσω στο σπίτι της Μπίργκιτ ήταν τρομακτικό, καθώς η φωτιά συνέχιζε να δυναμώνει πίσω μας. Επιστρέψαμε στο αυτοσχέδιο καταφύγιο και αρχίσαμε για άλλη μια φορά να μεταφέρουμε γάτες από μικρά κλουβιά σε μεγαλύτερα, προσπαθώντας να τους δώσουμε λίγη παρηγοριά μετά από όλα όσα είχαν υπομείνει.
Τελικά, αποχαιρετήσαμε τους υπέροχους ανθρώπους που παρέμειναν εκεί για να τις φροντίσουν όλη τη νύχτα: τη Μαρτίνα, τη Μπίργκιτ και τον Καρλ. Σήμερα, πρέπει να αξιολογήσουμε την έκταση της καταστροφής και να μάθουμε τι συνέβη στο καταφύγιο και στις γάτες που δεν μπορέσαμε να μεταφέρουμε.
Αυτό που θα μου μείνει πιο έντονα, ωστόσο, είναι το συναίσθημα που ένιωσα όταν έφτασα στο σπίτι της Μπίργκιτ και είδα τόσες πολλές γάτες, ζωντανές και ασφαλείς. Ήταν φοβισμένες, εξαντλημένες και στριμωγμένες σε προσωρινά κλουβιά, αλλά τους είχε δοθεί μια ευκαιρία, επειδή οι άνθρωποι αρνήθηκαν να τις αφήσουν πίσω.
Θα θυμάμαι επίσης τους ανθρώπους που ενώθηκαν χωρίς δισταγμό. Διαφορετικοί οργανισμοί, εθελοντές, φίλοι και άγνωστοι μοιράστηκαν τον εξοπλισμό τους, άνοιξαν τα σπίτια τους και εργάστηκαν δίπλα-δίπλα. Σε εκείνες τις τρομακτικές ώρες, δεν υπήρχαν διαφορές μεταξύ μας, μόνο συμπόνια, αποφασιστικότητα και ένας κοινός σκοπός.
Ανάμεσα στο φόβο και την καταστροφή, υπήρχε κάτι βαθιά συγκινητικό: Το θέαμα τόσων πολλών ανθρώπων που ενώθηκαν για να προστατεύσουν ζωές που διαφορετικά θα είχαν χαθεί».
Γιάννης Μακρογιαννέλης
